काठमाडौं : आजको युगमा मोबाइल बिना जीवन कल्पना गर्न कठिन भइसकेको छ। सञ्चार, शिक्षा, बैंकिङ, समाचार, व्यापारदेखि मनोरञ्जनसम्म—सबै कुरा मोबाइलमै सीमित भएको छ। सही तरिकाले प्रयोग गरियो भने मोबाइल आधुनिक युगको सबैभन्दा उपयोगी साधन हो। तर, यसको अन्धाधुन्ध प्रयोगले समाजमा गम्भीर विकृतिहरू पनि जन्माइरहेको छ।

आज बालबालिका रोए भने मोबाइल थमाइन्छ। किशोर–किशोरीहरू पढाइभन्दा बढी स्क्रिनमा हराइरहेका छन्। युवाहरू आफ्नो समय र प्रतिभा सामाजिक सञ्जाल, गेम, अश्लील सामग्री र निरर्थक स्क्रोलिङमा खर्चिरहेका छन्। वयस्कहरू परिवारसँगै बसेर पनि मोबाइलमै व्यस्त छन्, भने वृद्धवृद्धाहरू फेक समाचार, भ्रम र साइबर ठगीको जोखिममा परिरहेका छन्।

मोबाइलले संसारलाई नजिक ल्याएको छ, तर घरभित्रका मानिसहरूलाई टाढा बनाएको छ।

मोबाइलले ज्ञानको ढोका खोलेको छ, तर गलत सामग्रीको बाढी पनि ल्याएको छ।

मोबाइलले अवसर दिएको छ, तर लत, तनाव, अशान्ति र नैतिक विचलन पनि बढाएको छ।

मोबाइल आफैँ दोषी होइन; दोष यसको गलत, अनियन्त्रित र उद्देश्यहीन प्रयोगमा छ।

मोबाइल शिक्षा, सीप, सूचना र प्रगतिका लागि प्रयोग भयो भने वरदान हो;

तर झुट, अफवाह, अश्लीलता, लत, समयको दुरुपयोग र सम्बन्ध विघटनका लागि प्रयोग भयो भने अभिशाप बन्न सक्छ।

आजको सबैभन्दा ठूलो चुनौती मोबाइल होइन, मोबाइल प्रयोग गर्ने हाम्रो चेतना हो।

घरमा डिजिटल अनुशासन आवश्यक छ।

बच्चालाई मोबाइल होइन, समय दिनुपर्छ।

युवालाई स्क्रिन होइन, लक्ष्य चाहिन्छ।

परिवारलाई अनलाइन होइन, संवाद चाहिन्छ।

समाजलाई मनोरञ्जन मात्र होइन, डिजिटल संस्कार चाहिन्छ।

त्यसैले अब समय आएको छ—

मोबाइललाई साधन बनाऔँ, स्वामी होइन।

मोबाइललाई ज्ञानको माध्यम बनाऔँ, लतको कारण होइन।

मोबाइललाई परिवार जोड्ने पुल बनाऔँ, सम्बन्ध टुटाउने पर्खाल होइन।

अन्ततः, मोबाइल उपयोगी साधन हो; तर अनुशासनबिना यही मोबाइल आधुनिक युगको सबैभन्दा खतरनाक विकृति बन्न्सक्छ्।